ชีวิตและสถานบันเทิงยามค่ำคืนที่โรงงานทอผ้า โทมิโอกะ ก่อนที่จะได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลก

โรงงานทอผ้า โทมิโอกะ เจริญรุ่งเรืองที่สุดในทศวรรษ 1960

โรงงานทอผ้า โทมิโอกะ เป็นบริษัทที่เป็นตัวแทนของ โทมิโอกะ และช่วงเวลาที่ผลิตผ้าไหมดิบได้มากที่สุดคือช่วงกลางยุค โชวะ(ประมาณปี 1960-1970)

นับตั้งแต่ปี 1939 บริษัทนี้มีชื่อว่า บริษัท คาตาคุระ ซิลค์ สปินนิง จำกัด (ปัจจุบันคือ บริษัท คาตาคุระ อินดัสทรีส์) และเป็นเจ้าของเอกชนรายสุดท้ายจนถึงปี 2005

หลังสงครามโลกครั้งที่สอง มีการนำเครื่องกรอไหมอัตโนมัติรุ่นใหม่ล่าสุดมาใช้ ส่งผลให้ปริมาณการผลิตเพิ่มขึ้นอย่างมาก

อย่างไรก็ตาม เนื่องจากการเสื่อมถอยของอุตสาหกรรมไหมของญี่ปุ่น ความสำเร็จของโรงงานจึงสิ้นสุดลงในเดือนมีนาคม โชวะ

ด้านหน้าโรงงานทอผ้า โทมิโอกะ ในปัจจุบัน

โรงสีด้ายโทมิโอกะ

1-1 โทมิโอกะ เมืองโทมิโอกะ จังหวัดกุนมะ 370-2316

โรงงานปั่นไหมโทมิโอกะ ซึ่งก่อตั้งขึ้นในปีเมจิที่ 5 (ค.ศ. 1872) เป็นโรงงานต้นแบบที่บริหารโดยรัฐบาล และมีบทบาทสำคัญในการขับเคลื่อนการพัฒนาอุตสาหกรรมสมัยใหม่ของญี่ปุ่น อาคารอิฐแดงต่าง ๆ เช่น อาคารเก็บรังไหมฝั่งตะวันออกและตะวันตก รวมถึงอาคารปั่นไหม ยังคงได้รับการอนุรักษ์ไว้จนถึงปัจจุบัน ทำให้ผู้มาเยือนได้สัมผัสถึงประวัติศาสตร์ของงานหัตถอุตสาหกรรมอย่างใกล้ชิด ในปี ค.ศ. 2014 โรงงานแห่งนี้ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรม และเป็นแหล่งท่องเที่ยวยอดนิยมที่สามารถเดินเที่ยวชมรอบเมือง พร้อมเรียนรู้เส้นทางการปฏิวัติอุตสาหกรรมของญี่ปุ่นไปพร้อมกันได้

"ชีวิตในบ้านพักพนักงาน" สำหรับพนักงานที่ทำงานที่โรงงานทอผ้า โทมิโอกะ

เชื่อกันว่ามีพนักงานประมาณ 80 คนอาศัยอยู่ในที่พักของบริษัท ซึ่งมีรูปแบบการออกแบบแตกต่างกันไปตามตำแหน่งงานและโครงสร้างครอบครัว

ผู้จัดการได้รับบ้านหลังหนึ่งที่มีห้องมากมายและโถงทางเข้ากว้างขวาง ลองนึกภาพการอาศัยอยู่ในบ้านที่กว้างขวางเช่นนี้ดูสิ มันต้องช่วยกระตุ้นให้พนักงานมีแรงจูงใจอย่างแน่นอน

ในเวลานั้น ในแต่ละห้องเรียนจะมีเพื่อนหนึ่งหรือสองคนที่มีพ่อแม่ทำงานอยู่ที่โรงงานทอผ้า โทมิโอกะ และพวกเขาก็ดูจะมีความภาคภูมิใจอย่างมาก โดยพูดว่า "พวกเรามาจากคาตาคุระ!!"

ฉันเคยไปเยี่ยมที่พักของบริษัทครั้งหนึ่ง แต่ฉันต้องผ่านขั้นตอนมากมายก่อนที่จะเข้าไปในบริเวณโรงงานได้ นั่นอาจแสดงให้เห็นว่าบริษัทนั้นมีชื่อเสียงมากเพียงใด

ฉันจำได้ว่าห้องพักที่เพื่อนฉันอาศัยอยู่นั้นไม่ใช่ห้องหรูหราอะไรนัก อาจเป็นเพราะอย่างที่ฉันเคยได้ยินมา มันเป็นผลมาจากปรัชญาของประธานบริษัท Katakura Industries ที่เน้นความประหยัดและไม่ฟุ่มเฟือยกับไลฟ์สไตล์ของตัวเอง

ตอนที่ฉันไปเยี่ยมเพื่อนที่อาศัยอยู่ในบ้านพักของบริษัท เรามักจะเล่นลูกข่างกัน ฉันจำได้ว่าเพื่อนเร่งให้ฉันรีบกลับบ้านก่อนที่พ่อแม่จะกลับมา เพื่อนอาจจะกังวลเรื่องห้องพักที่เล็กเกินไปก็ได้

ชีวิตในเมืองและเทศกาลต่างๆ ในยุคนั้น

ยากิมันจูสูตรพิเศษของโจชู

ภาพถ่ายโดย Coque

ในช่วงทศวรรษ 1960 เมืองโทมิโอกะ เป็นที่ตั้งของเทศกาลมากมาย เทศกาลคิชิโบจิน ซึ่งยังคงจัดต่อเนื่องมาจนถึงปัจจุบัน จัดขึ้นทุกปีในวันที่ 12 พฤศจิกายน (ในอดีตเคยจัดสองวัน ตั้งแต่วันที่ 12 ถึง 13) สมัยที่ฉันเรียนอยู่ชั้นประถมศึกษาและมัธยมต้น คุณยายมักจะขอให้ฉันซื้อ "ยากิมันจู" (ซาลาเปาไส้เต้าเจี้ยว) ให้ท่าน และพวกเราก็จะไปเทศกาลด้วยกัน ฉันไม่เคยคิดว่าซาลาเปาเหล่านี้ ซึ่งมีทั้งแบบหวานและไส้เต้าเจี้ยว จะอร่อยเป็นพิเศษ แต่คุณยายดูเหมือนจะชอบมันมาก

ในช่วงฤดูร้อน จะมีงานเทศกาลที่มีขบวนแห่ (มิยาโมโตะโช) และผู้คนจำนวนมากเข้าร่วมการรำบอนโอโดริโดยสวมชุดยูกาตะที่เข้าชุดกัน การฝึกซ้อมตีกลองไทโกะเริ่มขึ้นสองสัปดาห์ก่อนงานเทศกาล และเสียงกลองจะดังก้องไปทั่วเมือง

ภาพถ่ายได้รับความอนุเคราะห์จาก เมืองโทมิโอกะ

บันทึกต่างๆ ยังแสดงให้เห็นว่าสาวโรงงานใน โทมิโอกะ มีประเพณีการชมดอกซากุระบานในฤดูใบไม้ผลิมาอย่างยาวนาน ในปัจจุบัน มีการจัดงานที่เรียกว่า "งานชมดอกซากุระ" ซึ่งมีผู้คนจากนอกเมืองและนอกจังหวัด รวมถึงผู้ที่อาศัยอยู่ใน โทมิโอกะ มาร่วมกันชื่นชมความงามของดอกซากุระ และวัฒนธรรมนี้ก็ได้รับการสืบทอดต่อมา ในงานนี้ คุณจะได้เห็นดอกซากุระบานสะพรั่งโดยมีฉากหลังเป็นอาคารโรงงานผ้าไหมที่สวยงาม

ชีวิตยามค่ำคืนใน โทมิโอกะ ราวปี 1975 (ประมาณ 50 ปีที่แล้ว)

ทางด้านตะวันออกของโรงงานทอผ้า โทมิโอกะ ในพื้นที่ขนาดประมาณ 100 เมตร x 200 เมตร มีแหล่งดื่มกินที่มีสถานประกอบการเกือบ 120 แห่ง ซึ่งพนักงานโรงงานทอผ้า โทมิโอกะ มักใช้เป็นสถานที่สังสรรค์กับลูกค้า จนกระทั่งถึงยุคฟองสบู่แตก พื้นที่แห่งนี้เต็มไปด้วยนักดื่มทุกคืน และในแง่หนึ่งก็เป็นสถานที่พักผ่อนหย่อนใจสำหรับพนักงานโรงงานทอผ้า โทมิโอกะ ด้วย มีสถานบันเทิงยามค่ำคืนหลากหลายประเภท เช่น อิซากายะ บาร์อาหารว่าง บาร์ และคาบาเรต์

ผมเองก็เป็นคนดื่มหนักและไปเที่ยวแถบนี้ห้าวันต่อสัปดาห์ น่าเสียดายที่ความคึกคักของย่านนี้ลดลงไปพร้อมกับการล่มสลายของเศรษฐกิจฟองสบู่

ผมเป็นลูกค้าประจำของร้านอิซากายะเล็กๆ ชื่อ "คาราคาเซะ" และชอบเหล้าสาเก ฮิโรชิมา"กิเคียว" มาก "คาราคาเซะ" หมายถึงลมแรงและหนาวจัดที่พัดรอบ โทมิโอกะ ในเดือนพฤศจิกายน ซึ่งในบางพื้นที่เรียกว่า "อาซามะ โอโรชิ"

ในเวลานั้น บาร์ต่างๆ มีการจัดที่นั่งแบบไม่เป็นทางการสำหรับลูกค้าประจำ และทุกคนจะเลือกที่นั่งกันโดยไม่โกงกัน ดังนั้นเราจึงมักคุยกันว่าจะไปกี่โมง เจอกันที่นั่น และมักดื่มกันจนถึงประมาณตีสอง

ในช่วงเศรษฐกิจฟองสบู่เฟื่องฟู เศรษฐกิจก็เฟื่องฟูเช่นกัน แต่ก็มีการทำงานล่วงเวลาจำนวนมาก และผู้คนสามารถหารายได้จากการทำงานล่วงเวลาได้เกือบเท่ากับเงินเดือนปกติ ดังนั้นพวกเขาจึงทำงานหนัก ดื่มเหล้ามาก และสนุกสนาน สถานประกอบการที่ประธานบริษัทมักไปใช้บริการมักจะมีเกอิชาอยู่ด้วย

สถานที่ที่คุณจะได้พบเห็นร่องรอยของ โทมิโอกะ ในอดีต

มีร้านอาหารบางแห่งที่ให้คุณได้ลิ้มรสอาหารในอดีต ฉันขอแนะนำราเมนของร้าน อิเสะ คุณยังสามารถลิ้มลองมิตาราชิดังโกะและข้าวปั้นได้อีกด้วย

เนื่องจากโรงงานทอผ้า โทมิโอกะ ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลก เราหวังว่าคุณจะสามารถหวนรำลึกถึงบรรยากาศของใจกลางเมือง โทมิโอกะ ในยุค 1960 ได้ แม้กระทั่งทุกวันนี้ เมืองนี้ก็ยังคงปลุกเร้าบรรยากาศของวันเหล่านั้น และเต็มไปด้วยความโหยหาและความอบอุ่น

[ข้อมูลการเข้าถึง]

อิเสะ

1031 โทมิโอกะ เมืองโทมิโอกะ จังหวัด จังหวัดกุมมะ 370-2316

เดินจากสถานี โทมิโอกะ เพียง 7 นาที

เวลาทำการ: 9:30-11:30 ปิดทำการวันพุธ